Zan

zamandan önce doğdum. bir avuç sesti ömrüm gölgenin izi kaldı karanlığın ağzında aynada haritasız unutmuştum denizi annemin göğsünde eskiyen aşktım ben günah işledikçe incelmişti arz döndüm! kabileydiniz çok yüzlü bir çarmıhta beni de terk ederken bir Tanrıyla aldatın hiçbir sesi sevmedi ağzımdaki uçurum serçelerin duasıyla büyümüştüm bir gece avlunuzun kızıydım. çok denedim ölmeyi her sokak sevişimde kanardı bileklerim rüzgârsa içimdeki en eski büyücüydü onarırdı çöllerde kırılan asasını gölgeme bağdaş kuran ay perisiyle masallar ki o eksik gölgemden kalmışlardı yüzümün yittiğini söylediğinde babam bendim gökyüzünün son götürdüğü uçurtma adanmış bir kuyuydum odaların yasına ırmaklar hiç dönmedi. oysa döndüm k a b i l e y d i n i z zaman şimdi zan altında