Hayat, Özlem Ve Ben

Hayat Ürkek ve sessizce yürümekte sabrın içinde adı yok kırılganlıkların, sonsuzluk bir adım ötemde gözlerime bakıyor, yalancı bir tebessüm dolaşıyor dudaklarımda ıslak öpüşler savruluyor özlemle danseden rakkasenin etek uçlarında, gecemin sarhoşluğu içiyor tanyerinin kızıllığını sabahın tenini özlüyor can çekişler doyamıyorum akşam üstü sen giderken ölmelere bakamıyorum vedalarda ki hüzünlü fotoğrafların silik tebessümlerine. Puslu gecelerin Yorgun nöbetinde devriye sayıklamalar, Yıldızlara doğru akan ben Ayışığıma kan kırmızı Yansıyan sen Direnmenin anlamı yok Hüzün yağıyor saçlarıma Hazanlar misali. Umut desem Sevdayla yüklü dağ yamaçlarıma büyülü bir rüzgar yağmurlarla ıslatsa bedenimi ve ben gözbebeklerine tutunsam kuralsızca. Tüm yalanlar amansızca geliyor üzerime Gün bitiyor sessizliğin aydınlık yüzünde Geceye hazırlanıyor Dünden kalan umutlar Hasret türküsü Mırıldanıyor dudaklar. Sanık sandalyesinde bedenim şimdi Hüküm giydiriyor gece gökyüzüne Bir darbede yıldızlardan geliyor Vurgun yemiş düşlerime, Renklerim masum ve çaresiz İtiraz ediyor gökkuşağına, Varsın gün sarmasın Güneşten çaldığım aydınlıkları Varsın rüzgar fısıldamasın Senle dolu yüreğimin Ücra köşelerine, Ne farkeder Ben yinede yağmurlardan sonraki güneşlerde severim seni, Ne farkeder Gözkapaklarıma çöken Idamlık uykularda öperim Yine de seni.