Kelebek

Bir kelebek olsam dağlarda, Uğurlasam kendimi Çiçeklerin yapraklarına, Gökyüzünün mavilerine. Güneşin ışıklarıyla dansetsem, İlkbaharın müjdesini versem Gelinciklere, menekşelere. Sabahlara hep umutla uçsam. Her mutluluğun bir sonu olduğunu unutsam. Deli yağmurlar yağdığı zaman Sığınacak bir yer arar kelebek. Kanatları kendini terk etmesin diye Bulacağı her kuytuya bakar ümitle, Heyecanla tamam derken Bir hayal olduğunu anlar. Ümitsizce uçarken Kanayan yaralarına bakar, Kanatları artık onu taşımayacaktır. Yağmur taneleri çarparken Kırbaç gibi bedenine, Son bir çabayla bakar Yeni bir yere. Kendi gibi bir çiçek görür Mahzun, boynu bükük, Karar verir son anını Onunla geçirmeye. Takati yok, Bir kefen gibi yığılır çiçeğin üstüne. Her taraf sistir onun gözünde. Ölümün hüznünü unutur, Gözünden bir damla yaş akar. Rüzgar kanatlarını savururken, Bir başka baharı düşleyerek Son bir kez ormana bakar.