Anne

Ömründe göremeden baharı, Verdiler seni yaban ellere, Anladın o zaman anyayı konyayı, Henüz yirmisinde değildin sen anne. Kız doğdun baban seni okutmadı, Sen de bir kuluydun yaradanın. O kadar dayak yedin de hiç ağlamadın, Bağrına taş basıp sustun sen anne. Oysa mutlu olmaktı senin hakkın, Bir sokum ekmeğe muhtaç kaldın. Besleyip büyüttün canıma can kattın, Bir gün bile şikayet etmedin sen anne. Ben büyüdükçe sen yaşlandın, Senin diğer annelerden yoktu farkın. Sana doymadan kaçtım gurbet ellere, Çok özledim de kavuşamadım sana anne.