Yaprak

Sonbaharla dalından. Gözyaşlarıyla uğurladı Ağaç o can parçasını. Yaprağa sorsan Özgürlüktü nihayet yaşadığı. Ağaç; öyle hafiflemiş, Öyle boşluk hissetmişti ki Yaprağın ayrıldığı anda. Yapma diyemedi ona Gitme diyemedi. Sanki söylese hislerini anlar mıydı O dik kafalı yaprak. Yanlışlıklar bürümüştü gözünü Ayrılınca dalından Öleceği, biteceği hiç aklına gelmiyordu. Gelse ne olurdu ki Ağaç büyüktü, güçlüydü. O dayanırdı yalnızlığa. Kendisi ölse ne olurdu ki. Bir zaman sonra anladı Ağaç olmadan yaşayamayacağını Anladı ama ne çare. Dönemiyordu ki dalına. Hem doğası böyleydi Hem de dal kabul etmiyordu artık onu. Ölecekti işte o da. Her yalnız yaprak gibi.