Kırçiçeklerinin Kardeşliği

Bir labirent karmaşıklığı gibi Özlemin bile ne olduğunu bilmeden Düğümler oluşur boğazında Tutunursun yürek dalına Yaşam denilen rüzgâr vururken seni Acıların kıyısına Islak kumların süzgecinden geçip Akarsın karanlık kuyulara Soğuk ve sessiz bir bekleyişle Buz tutar bütün arzular Bazen Kurumuş bir ağaçta son bir yaprak olurken Dört elle sarılırsın dalına Fırtınada savrulur Düşersin yarin ayaklarına Her adıminda hayata kanarsın Kim bilir belki de Düşersin saçlarına Asılırsın zülfün teline Kekik kokuları damlarken gerdanına Bir gözyaşı olur akarsın dudağına Belki kar tanesi olur Süzülürsün kardelenin pamuk yaprağına Buz tutan arzulara inat Mevsimlere inat Merhaba! dersin güneşe Kim bilir belki de Nevruz ateşi olur Yanarsın yüreklerin yarasında Umut dersin Aşk dersin Özgürlük Kardeşlik dersin Bahar olur Renk renk düşersin toprağa Açarsın çiçek çiçek Adına özgürlük Adına kardeşlik deriz her fidana Yarınları kırçiçekleri ile karşılar El ele tutunur tum insanlik!