Dalgalara Taş Atarım!

Dün alimin dizinde nasihat alan erler Ne tekbir sedasıyla inleyen dilsiz yerler İnsanlığın yüzünü insan o ki ak ede Bugün başına buyruk köre pehlivan derler Yıllar var öz yurdumda paslanmış diller gördüm Halkını tanımayan çağdaş cahiller gördüm Dün renk, ses, ışık, hece ahenkli bu kubbede Şimdi renk kör, ses sağır, kambur şekiller gördüm Maziden koparılmış, atiden habersiziz Bayrakça dalgalanan hamiyetli ersiziz Ne gülen yüzde mâna, ne ağlayan gözde renk Kulun merhametine sığınmışız, fersiziz Yürekte bestelenen en güzel türküleri Aşıklar meclisinde söylenen öyküler Riyanın hançeriyle faziletsiz sevgiler Gecelerin hüznüne terk ettik ülküleri Bizi bizden soğuttu kitapsız alim denen Tek gariplik, yoksulluk halkın boynuna binen İhtirasa kul olmuş baştan başa cemiyet Bin yıldır savaştayız olmadı yenik, yenen Ahlak okyanusunda dolaplar döndürürüz Cahili başa koyar alimi indiririz Değerler birer birer koparılmış maziden Ufukta ışık görsek taş atar söndürürüz Barış ve huzur yüklü gemiler arşa gitti Şu ağız mızıkası çalan canıma yetti Şimdi tek yalnızlığım çalıyor kapıları Bir türkü habersizce dudaklarımda bitti