جاویدِ فریاد

برای نبود و سقوط ز بهر طعمِ تلخِ سرود برای تو سرزمین سوخته که دردت آلوده به هستی ما بود برای کوچه‌های تنگِ بی‌عبور ز بهر سنگ‌فرشِ غرقِ خون تصویرِ منجمدِ شروعِ زمستون و ترسِ لحظه‌لحظه حضور برای تو با حال و روانِ مریضم سپهر و حدیث و میناب عزیزم ای حبابِ منفجرشدهٔ آزادی با آسودگی بگذر گر اومدی از این سمت برای تبار ویران و غرق‌کنندهٔ سیاهی آن مزه تلخِ کمبود و شکنندهٔ بی‌پناهی و من شکسته‌ی کشته شده و آزاده که می‌روم به مرگِ سیاهِ بدون همراهی برای مرگِ غمناکِ دردناکِ فروغ در دستانِ گلستانِ پر خروش قلبِ سرخِ بی‌نبض و غرور صدایِ تپشِ نبضِ حضور سرفه‌های بیمارِ شیطان هنگام امتداد بیدادِ انسان رنگ متغیر می‌سازد جنایت ز خون تو و کشتار زندان ای کویر و طوفان ماسه بی ساده ای بوته های معلقِ کویرِ غرقِ باد غرق می‌شود بشر در عمق خاک سنگ می‌شود خنده ها در لحظه ها برای انزوایِ مرگ حضور ساخت مبنای تلخ شروع و آبشار موهای تلخِ امینِ ژینا تو دره های کردستان بی طلوع گر خالی ماندن و بودن خانه‌ها ساکتم کرد گر خشونت بی کرانِ کوچه ها ساکتم کرد گر قوانینِ زورگویان دربار امثال ما را خواباند ز ریا و جرم و اعتراف و بهانه‌ها ساکتم کرد گر تحمیلِ مرز و عرف و باید ساکتم کرد گر تحمیلِ رمز و شرع و نباید ساکتم کرد گر سنت و حجاب و تهدید و نقاب و دستور ز عدد و ادب و افتخار و رسانه ،محصورم کرد گر رانت و سفارش پادشاه‌ها ساکتم کرد ز نیایش پادشاه و ستایش ها ساکتم کرد گر حس آزادیِ آزادگی را فروختند به امنیت آن دروغِ آرامشِ پشت آرایش ها ساکتم کرد گر این تاریخ سراسر فریاد این ملامت و جنون و شلاق آن فکرِ پر از حقارت ارباب گر این جسارت ها ساکتم کرد گر تحمیل معنا به واژه‌ها ساکتم کرد گر تخریب فریاد شاعر‌ها ساکتم کرد گر خونم جدا شد از قفل جهان آن شبه‌عقلانیتِ غافل‌ها ساکتم کرد گر وحدت رجاله‌ها ساکتم کرد گر وحشت هزاره‌ها ساکتم کرد خرافه ها و بی‌اتمامیِ بازی‌ها ساکتم کرد اضطراب بازگشت نازی‌ها ساکتم کرد گر مسیر خطرناک مرگ من بریده شد همان‌گونه که شما نتوانستید کنترلم کنید گر این دوره های پر ستم ساکتم کرد میدانم که شما می‌توانید مرا ساکت ‌کنید اما برای ساختن دوباره نیاز به خواستن تو داره بلند شوید مثل واژه‌ای از کاغذ مچاله برای ساعت دوباره یه قرار و باور دوباره در بیا از تاریکی‌ات که نور نیاز به قامت تو داره