İstanbul'da Sensizlik

Unutulmuş bir günün tarihini taşıyan, Koparılmış bir takvim yaprağıyız şimdi biz. Kabaran yarasında bu kalabalık şehrin Kaybedilen aşklardan biz sorumlu değiliz. Seninle el ele kol kola dolaştığımız yerleri kendime yasak ettim, yürümedim aynı yerlerde çünkü bu ihanet olurdu sensizliğime. Sen gittin, elimde sensizlik kaldı, öyleyse senden kalana sadık kalmam gerektiği düşüncesiyle asla doldurmaya çalışmadım boşluğunu çünkü bu ihanet olurdu sensizliğime. Fotoğraf makinemizi unuttuğumuzdan birlikte çekilmiş hiç fotoğrafımız olmadı Kadıköy'de, Üsküdar'da, Kız Kulesi'nde… Hiç fotoğraf çektirmedim bu şehirde, anıları zihnimde birer canlı fotoğraf gibi kaldığı için. Harem'de binmedim hiçbir otobüse ve kalkmadı bindiğim hiçbir otobüs Harem'den; seni ilk orada görmüş ve sarmıştım kollarımı boynuna. Hiç unutmadım gelişini, yanlış peronda seni bekleyişimi, kavuşmamızı ve beklemedim kimseyi seni beklediğim gibi çünkü bu ihanet olurdu sensizliğime. Bu şehri çok sevdiğin için adını anmadım hiç. Son metroyu kaçırıp yanlış durakta indiğimiz için eve ancak 1.30'da vardık diye İtfaiye'deki dostlarımı ziyaret etmedim. Şirinevler'den Avcılar'a giden dolmuşlara binmedim, tavlada yenilince üzülmedim, çayımı tek şekerle içmedim, kalabalıktan hiç şikâyet etmedim çünkü bu ihanet olurdu sensizliğime. Geceleri kapadım telefonlarımı, albümden resimleri çıkarıp bakmadım, koklamadım mektuplarını. Açıp okumadım sevdiğin şiirleri ve hatta mırıldanmadım hiçbir türküsünü Onur Akın'ın radyoda çalınca. Hiç karanfil beslemedim saksıda, adını vermedim penceremin pervazına konan hiçbir kuşa, sesinin titrekliğini anımsadıkça hiç kanamadım ve hiçbir sebep yokken hiç oturup ağlamadım, hıçkırmadım çünkü bu ihanet olurdu sensizliğime. Şimdi af diliyorum senden, biliyorum bunları okuyunca ağlayacak, yaşayacaksın bütün bu saklı anıları yeniden. Temize çekeceksin zihninde tozlanmış bu yaşanmışları ve anımsayacaksın her aşkın sonunun ayrılık olduğunu. Af diliyorum senden çünkü bu ihanet oldu sensizliğime!