Sol Anahtarı

Sus pus oldu adını sayıklayan sözlerim, Sessiz kaldı şarkını mırıldanan dillerim. Eski bir hatıradır tüm yaşadıklarımız, Yankısı yok sesimin, öksüzdür şiirlerim. Dilimden dökülenler sanki sana adanmış aşk şarkılarıydı. Gündelik şeylerden söz ederken bile içine seni kattığımda düşüncelerim bir ilan-ı aşk olurdu hicaz makamında. Sen bir ömrün en güzel türküsünün sol anahtarını taşırdın gülüşünde… Yalnızca sesler ve sözler vardı, dokunuşun verdiği ürpertili hazları tatmamıştı sevgimiz filizlendiğinde. Sesin "Ey unutuş! Kurtar bu gamlardan beni" diyordu bir Ahmet Muhip Dranas şiirinde ki ben sadece okuyarak girebiliyordum hayatına; bitince sözler, tel örgülerle çevriliyordu senin dünyan içine beni almamak için. Ne kadar yaklaşırsam sana o kadar çok akıtıyordu kanımı bu dikenli teller. Bütün eller, vakitsiz bir aşktan alıkoymak için alıp götürüyordu seni sorgusuz sualsiz bir sessizliğe. İçine kendimi kattıkça hayatının, bir madde bağımlısı gibi tiril tiril özlemek oluyordun. Bütün bunları bilerek yaptım sana. Kendimi sevilmeye en layık kişi olarak yansıttığım için benden ayrılmıyordu ve ardı arkası gelmiyordu düşüncelerinin. Benden kaçtığın zamanlar da oldu ancak örümcek ağına yakalanmış gibi daha bir dağınık ve yenilmiş gelirdin bana. Bana çok fazla şey kalmamıştı; istediğim yüreğindi, sen yüreğinle beraber zihnini, etini ve tüm kaslarını sunmuştun bana. Ne mi yaptım ben? Talan ettim bahçeni! Sana hep sevmekten söz ederdim. Bir bilge edasıyla anlatırdım sana şiirlerin dünyasındaki yaşanmışlıkları ve bilirim sanırdım her şeyi. Sana öğretirken öğrendim aslında bunları ben de. Şimdi anlıyorum sesimin ve yüreğimin yankısı sendin. Kaybetmeseydim seni her köşe başında, yeniden bulma ümidim olmayacaktı. Seni sevdikçe sevmeye daha çok meyillendim. Adresini şaşırmış mektuplar yazıp herkese okuttukça bir gün bulurum düşüncesi bile ne kadar uzakmış yeni bir ihtimalden şimdi anlıyorum üzülerek… Önemsiz ayrıntıları büyük sorunlar haline dönüştürme ustalığım sevmeyi bilmeyişimdendi. Uzun mutsuzluklar ardından bu sorunları küçük mutlulukların arasına sıkıştırmak bu ustalığımın eseriydi. Sana hep kanatılmış ve gülüşleri rehin edilmiş günler bıraktıysam hep bundan. Şimdi çok şey biliyorum sanma, sil baştan yaşarsak her şeyi yine ben mahvedeceğim biliyorum; bu bizim yazgımızın -senin tabirinle "frekans uyuşmazlığından" değildi elbette bu benim yurtsuz yalnızlığımdandı. Yalnızlığımı seninle paylaşamama bencilliğimdendi çünkü sen gelince yalnızlığım giderdi. Düşüncelerim tespih taneleri gibi dağılırdı her bir yöne, aklımdan yalnızca sen geçerdin ve hatta öylesine geçerken kalırdın, yurt edinirdin yalnızlığımı ama yalnızlığımın bir yurdu yoktu. Sen her haliyle kucaklamışken uçurumlarımı, uçurumlarım seni bol bulurdu sonsuzluğuna ve bu sonsuzluk bir savurganlığa devrilirdi seni dışında bırakarak… Ateşli hastalıklardan yeni kurtulmuş bir hasta olurdum böyle günlerde. Aramazdım seni, istemezdim. Kalbim kuşatılmış bir şehir olmaktan hep korkmuştu sen gelince. Seni ne kadar istesem o kadar kaçardım senden. Sen sadece sevmez, yaptığın her işe katardın beni, soluk alışlarında oksijen diye beni çekerdin içine ki bu hummalı bir sevişmeydi, yoksundu bundan düşlerim. Alıştıkça savruldum teninden… Bu öykünün sonu zaten belli değil mi? Di'li geçmiş zaman anlatıp yaşamak pek olası değil. Yeniden ayrıldık, aynı şehirde aynı havayı soluma mutluluğundan yoksun kalarak. Şimdi tek korkum, bu eylül ayında pencereni aralık unutmandan, içeriye aldatan mutluluklar sızmasından. Sen korkma, bu parantez içine saklanmış tufanından ömrümün, ki bilirsin "Ben her (ilk ve son) bahar (sana yeniden) aşık olurum!"