Küçük Çırak

Her sabah yıldızlar kaybolduğunda O doğardı Sanayi sokaklarına. Dudaklarında hafiften, korkulu bir türkü Elinde ya simit, ya sefer tası olurdu. Yaz günleri için sorun yoktu Ama ayazın hız aldığı uykulu kış sabahlarında İşi, yalnızlığından da zordu; Üşümüş buz tenli demir kapıyı açıp, Buz ötesi içeriye dalmak, Etrafı kolaçan edip, sobayı yakmak... Akşamları, aynı şeyleri tersinden yaşamak. Üşüse de şikayetçi değildi, Çünkü mutlu ediyordu onu Avuçları arasında gizlediği soluğuyla ısınmak Hiç bir zaman karnını tam doyuramasa da Dert bilmezdi bunu. Asıl düşüncesi ve hedefi Ustaları gibi olmak, Sonra da tamirhanesinin patron koltuğunda Tüm yaşadıklarını anımsamak, Anlatmak ve Başka çıraklara yaşatmamak. İşte bu inanç ve hayalleriyle adam olacak Bu küçük çırak.