Sürgün

toprak sessizlik kuru otlar usul bir yel güz güneşi cırcır böcekleri hışırtısı dalların yaprakların elinde kuru bir meşe dalı yürürsün patikalarda kuşlar adsız bir tepenin ucundasın aşağıda göl göl sakin gökyüzü suskun dokun ağaçların gövdelerine dallarını okşa cebine koymayı unutma nar rengi yapraklardan yorulmasan da uzun sırtüstü toprağa göğe bak ak bulutlara güneyden ağır ağır gelen rüzgârı dinle vadinin uğultusunu sonsuzluğun kokusunu içine çek acılarını alır orman yüreğini ısıtır güneş herkesi bağışlarsın dönerken dönerken ağaç diplerine kayalara tutunan yosunlara bak ağzında bir çiçek karınca yuvalarına basmadan birdenbire başının üstünden göğü yalayarak geçen bir kuş katarı seni uğurlamaktadır sürgün bir ağaçsın artık