Sevda

Son hecesi inceydi sevdamın İçimde erirken yavaş yavaş Bilinmezlerinin çehresinde varlığın Gideceğim yerden habersiz korktuğumdan Sığındığım ve bağlandığım bir limandın Eski rayların soğuk hatıralarında Ve üzerindeki aşınmışlıkta yatan hasret Düşündüğüm zincirin gerçekliğini anladığımda Manâyı ele geçirenle aynı kökten Belki bin yıllıktı beklenen bir nefesten -Veda busesi- dudaklarda ve yarası Değdiği yerinin kaldırımlarda yatan gibi Üşüttüğü ve hıçkırıklarının ele verişi Gönül koymasından değil, belki yüceltmesindendir Bu sır geçmiştendir ve yürektendir Düşlerde kurmak değil amacımız Hayatı ciğerimizde yaşarken duyduğum Kimine göre gereksiz fakat biliçsizce Bundan değil anlatılanlar belki hissedilir Aşkımı dokuyan küçük bir mekiktir Emrindeyken zulmetmek yakışmaz Ruhumu kelepçeleyen parmaklarımdan kayarken Yokluklara gönderme ne olur tut Yüzüm gülerken de ağlayabilirim Hasreti bitirmeden ölecek değilim Ötelerden haber yok mudur bilinmez Gözlerinden geçemediğimden ve duyduğumdan Sesini içime hapsederken hapsolduğumdan sesine Avazım çıktığı kadar sessizce bağırıyorum Her an beni mest eden kokunu duyuyorum Zevki duyarken aşıklar her bir kadehte Ve dudaklarda Yahya Kemal’in mısrası "Aheste çek kürekleri mehtap uyanmasın" Ağlıyorlar yardan haber mi var Sizin de gönlünüzü esir almışlar mı var Eyvahlarla, ağıtlarla çınlasın kulaklarım Har har yansın gönlüm herbir deminde Gülmesin yüzüm, kavuşmasın kollarım boynuna Ben aşkı yaşamaktan zevk almışım vuslattan değil Seni yaşamaktan zevk almışım, senle olmaktan değil Rüyamda da olsa taçlandırırken seni mutluyum Ellerine dokunmaya kıyamam, yüzüne bakamam utanırım Konuşamam, sesin kesilirse korkarım Ya incilerle süslediğim tahtını terkedersen Ya hayallerimi, ıstırabımı, aşkımı alıp gidersen...