Hangi Kalem Yazabilir Ki

Hangi kalem yazar ki İçimdeki hüzünle çatlayan gökleri Bir damla gözyaşında savrulan Nehir Çarpıyor yüreğimin kıyılarına, Anne. Boğuluyor dudağımda sözler. Şimdi çaresizliğine, çare olmak vardı- Her nefes alışında, acılarını bölmek, Delicesine çırpınmak vardı, kalbinin derinlerinde. İlk günün sıcaklığında/ öpmek vardı gülüşlerinden. Hangi kalem yazabilir ki içimdeki fırtınayı Simdi dizlerine yatmak vardı, Anne Güzlerinden yüreğine inmek İlkbahar misali nefesine tutunup- Akmak vardı ılık ılık damarlarında. Sensiz gözlerimden yüreğime inen acı. Sızılı nehirler gibi akarak damarlarımda, Hesapsızca dökülüp gidiyor derinlerime. Hangi kalem yazabilir ki Gözlerimden savrulan bu amansız suları Şimdi yurdunda sürgün yaşamaktan, uzak Hasret damıtan, bir damla gözyaşı olmak vardı. Kaç yıldır öylesine yorgunum ki ana kucağına Başımı göksüne koyup, duymak ana kokusunu Gözlerinde korsansız denizlere yelken açmak- Ve güneşli günleri yaşamak vardı, Gelecek günler adına. Türkü tadında bir yaşam düşlerken- Ayrılığın kör duvarları çekildi önümüze. Hayal oldu bitimsiz kavuşmalar, Ve bir daha dönmemek üzere- Yelken açtı Annem uzaklara. Oysa ne baharlar düşlemiştim/ gülüşlerinde Annemin Şimdi sonbahar rüzgârlarına kapıldık, savruluyoruz Hüküm giydik imkânsızlıklara...