Baharda Tan Hâtırası

(Fedorov'dan muktebes) Galibane aydınlatarak, yavaşça yine tan atıyor; Hüzünlenip kederlenerek, ağır ağır ay batıyor. Birbiri ardınca yok oluyor, gökte yıldızlar sönüyor; Tan yeli hafif hafif esiyor, yapraklar sallanıyor. Örtüsünden sıyrıldı, açıldı, yemyeşil kırlar; Kalktı, yerleri kaplayan kapkara örtü. Sessizce yatmış, yorulmuş, gece boyunca günü bekleyerek, Parlayarak, yayılıp yatmış göller, sihirli ayna sanki. Sevinçli yeşillikler, gülümser çiçekler, lâleler; Bülbüllerden yağar, yağmur gibi, methiyeler. Durmuşlar, görmek için erkenden, tabiatın güzelliğini, Gökyüzünde ak kuşlar gibi geçen, bulut kümeleri. Karşılanacak en güzel ân, bahar tanıdır, Bu vakitte düşün, şâir: Geldi ilham, düşünsen.