Kainatın Gözbebekleri

su güneş rüzgar. mezopotamya ovasında bir bahar günü bir bahar günü... o an o cennet bahçesinde her an kâinatı kâinatımı zikrediyordu durmadan börtü böcek oysa yaşamak zemheriyi oysa ölmek en güzel baharlarda en güzel güneşlerceymiş ecelmiş rıza ecelmiş gelmiş yüreğimin sızması ciğerimin yanması mahşer,şer değil de ya nedir bu ya nedir rıza sende sensiz sana gömülmek sende sensizce sana ölmek bir bahar günü bir bahar kar... kepenkleri indi beynimin evrenin kar tufan yağış kurşunlardan ziyade ihanet denen örtü bahar günü mezopotamya ovasında sevgimin sevgisiz yüzüyle serilmişti yurduma depremler yanardağlar çığ... kaynadı zaman kaynadı evren kaynadı beden tavus kuşu kadar rengârenk gözlerin yağdı gözlerin esti o gül bedenin da-ğıl-dı sonsuzluğun çöllerine kayboldum gökle yer senle ben arasında güneş sustu bahar çiçeklerine ateş topları yağdı ağıtlar feryatlar bayramlıklarını giyindi ovama sis indi her bir parçamı bin sırtlan yedi dindi dindi dindi... gelin bana ağaran günlerim gelin gel bana tufan günlerim gelin gel kör sevdama ölü gözlerle ölü gözlerle kuma gelmeyin...