شمارهٔ ۱۱۷
ا ابوالحسن فراهانی
0
Altın Yaprak
از بس که زالفت خسان خون خوردم
تنهایی را چو یاد کردم مردم
تا سایه بنا شدم بهر جا رفتم
با خود بختی سیه تر از شب بردم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş