شمارهٔ ۴۱
ا ابوالحسن فراهانی
0
Altın Yaprak
ما پای در گل از دل دیوانه خودیم
ما غرق خون ز چشم سیه خانه خودیم
گلخن نمود بر سرما اشک ما خراب
پیوسته خود خراب کن خانه خودیم
خون جگر خوریم و نگیریم می ز کس
یعنی همیشه مست ز پیمانه خودیم
عمری گذشت و شکوه زلفش نشد تمام
در حیرت از درازی افسانه خودیم
عاشق تو را که بیند از آشنایی ست
ما ای حسن به هرزه نه بیگانه خودیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş