شمارهٔ ۴۷
ا ابوالحسن فراهانی
0
Altın Yaprak
ای که در هجرت شکیبایی ز دل ها می رود
هیچ می دانی که بی رویت چه بر ما می رود
تا صبا را در گلستان دیده ام آسوده ام
زان که در کویت ندارد ره که آن جا می رود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş