شمارهٔ ۱۲۴ - قطعه

از دو چشمم آب یکسر گشته جاری خون ز یکسو دست و پایم بسته دین از یکطرف قانون ز یکسو قامتم را کوژ دارد خون دل از دیده بارد آن قد موزون ز سویی و آن رخ گلگون ز یکسو بسته عهد اتفاق اندر پی تاراج دلها غمزه جانان ز سویی گردش گردون ز یکسو دست و پیمان داده با هم بر سر ویرانی ما اختر کجرو ز سویی طالع وارون ز یکسو هر زمان نقشی عجب بر چهره ما برنگارد دهر بازیگر ز سویی چرخ بوقلمون ز یکسو کارمان افتاده با بیمار مهجوری که جانش خسته دارد تب ز سویی تلخی معجون ز یکسو درد او را چاره نتوان کرد با جلاب و دارو گر ارسطو کوشد از سویی و افلاطون ز یکسو حاصل از رنج طبیبان نیست کو را کشته دارد دردهای اندرون سویی غم بیرون ز یکسو آن مریضی را که عزراییل فرماید عیادت حال دیگر شد ز سویی کار دیگرگون ز یکسو کی تواند زیست بیماری که جانش را بکاهد طعنه طاعن ز سویی حمله طاعون ز یکسو چون توان رستم ازین سیلاب بنیان کن که دایم دیده بارد اشک سویی دل فشاند خون ز یکسو کشتی ما غرقه در دریا و تن محبوس هامون باد در دریا ز سویی سیل در هامون ز یکسو آفتابا در مدار خویش گردش کن که ترسم مرکزت از یکطرف ویران شود کانون ز یکسو از پی تخریب ناموس تو ای خورشید روشن مشتری از یک طرف طغیان کند نپتون ز یکسو آبی ام ابر کرم افشان بر این آتش که سوزد خیمه لیلی ز سویی پیکر مجنون ز یکسو ای رسول هاشمی بردار سر اسلام را بین نالد از عیسی ز سویی وز حواریون ز یکسو بر هلاک شیعه آل محمد گشته جازم لشکر لوقا ز سویی امت شمعون ز یکسو وز پی نسخ کتاب ما فراز آرد کتایب سفر یوحنا ز سویی صحف انگلیون ز یکسو دوست از راهی بکین ما و دشمن از طریقی پطر یکسو در کمین ما و ناپلیون ز یکسو باد از جایی خرابم می کند باران ز جایی کنت از سویی کبابم می کند بارون ز یکسو هر چه در جیب عجایز بود و در کیس ارامل راه آهن از طریقی می برد واگون ز یکسو سرمه یکجا برده هوشم غمزه مشاطه یکجا غازه از یکسو فریبم می دهد صابون ز یکسو پاسبان یکجا دل از کف داده و دربان ز جایی خواجه سویی مست خواب افتاده و خاتون ز یکسو سامری گوساله را بر تخت بنشاند چو بیند غیبت موسی ز سویی غفلت هارون ز یکسو وای بر داود از آن ساعت که دید از لشکر خود باغ دین ویران ز سویی داغ ایسالون ز یکسو ای دریغا رفت آن قصری که بود اندر کنارش دامن قلزم ز سویی ساحل جیحون ز یکسو ای دریغا رفت آن گنجی که بروی رشک بردی دست موسی یکطرف گنجینه قارون ز یکسو آنچه کالای شرف بد یا متاع آدمیت چرخ دون پرور ز سویی برد و خصم دون ز یکسو زین تجارت آتشم در دل فروزد چونکه بینم سود سوداگر ز سویی حسرت مغبون ز یکسو ای دریغا کرد غارت آنچه بود اندر عمارت غاصب مردود یکسو صاحب ملعون ز یکسو مغزهامان را پریشان کرده دلهامان مکدر سبزه روشن ز سویی شیره افیون ز یکسو چشمها گه مست افیونند و گاهی مست باده گوشها ز افسانه سویی گرم و از افسون ز یکسو گر فشانم زنده رود از دیده جا دارد که دارم غصه اهواز از سویی غم کارون ز یکسو گردمان دیواری از بدبختی و غفلت کشیده فقر بی پایان ز سویی قرض سی ملیون ز یکسو ترسم ای ایرانیان تورانیان را قسمت افتد تخت کیخسرو ز سویی تاج افریدون ز یکسو بیستون از یکطرف نالد دل فرهاد یکجا تخت شیرین یکطرف غلطد سم گلگون ز یکسو نوعروس ملک را کابین کنند از بهر خصمان اعتدالیون ز سویی انقلابیون ز یکسو ای امیری بر دو چیز امیدواری منحصر شد همت ملت ز سویی رحمت بیچون ز یکسو