قطعه شمارهٔ ۱۲۴

شاها از میان جان و دل بیگاه و گاه من دعایت با دعای قدسیان پیوسته ام با وجود ابر احسانت که بر من فایض است راستی از منت دور فلک وارسته ام ای خداوندی که رنگ و بوی بزمت چون بدید گفت گل بر خود چه می خندی که اینجا دسته ام درد چشمی ناگهانم خاست و اندر خانه ای تنگ و تاری همچو چشم خویشتن بنشسته ام کرده ام عادت به چشم و سر به درگاه آمدن زان نمی آیم که چشمم بسته و من خسته ام چشم های بنده از نادیدنت دیوانه ام هر دو را زان روی چون دیوانگان بر بسته ام دولتت بادا ابد پیوند و خود باشد چنین بارها عقل این سخن در گوش گفت آهسته ام