شمارهٔ ۱۴۳

قصه گیسوی لعبتان طرازی از شب یلدا فزوده شد به درازی عمر گرانمایه ای دریغ تلف شد در خم گیسوی لعبتان طرازی درد و دریغا که عاشقان وطن را عشق حقیقی بدل شده به مجازی ما به سر زلف یار بسته دل و خصم بسته دو بازویمان به حیلت و بازی ای پسر نازین شوخ که باشد مادرت از پارسی پدرت ز تازی مادر تو دخت شهریار کیانی و آن پدرت پور پیشوای حجازی عمت گند آوران مکی و شامی خالت دانشوران طوسی و رازی گلشن توحید را خجسته نهالی گله تایید را یگانه نهازی پیشه تو مردمی و مردی رادی کار تو دشمن کشی و دوست نوازی الحق با این نژاد و پروز و هنجار شاید اگر بر مه و ستاره بنازی لیک یکی راز با تو دارم و باید گوش دهی نیک ز آنکه محرم رازی از تو شگفت آیدم بسی که بدین ناز پیش لییمان چرا چو اهل نیازی بر در دونان بری نیاز ولی خود تا به کمر غرق مال و نعمت و نازی کعبه تو آباد کرده بودی و اینک رو به کلیسا ستاده بهر نمازی چشمت بی پرده شد چو دیده صرعی رویت بی آبرو چو چهره آزی خشک و تهی شد سرت مگر تو کدویی خام و دو تو شد دلت مگر تو پیازی چون شدت ای مهر زرفشان که درین روز هر دم چون زر درون بوته گدازی گاه چو در استخوان شکسته ز سنگی گاه چو زر جان و تن دریده ز گازی خود تو نه آنی که بودی از رخ و بالا شهره ی گیتی به دلکشی و برازی تا به ختا سیر کردی از در ایران با هنر و علم در خط متوازی از چه در این باغ ای درخت برومند میوه نیاری به بار و قد نفرازی از چه درین پهنه ای دلیر دلاور تیغ نگیری بدست و اسب نتازی گر عجب است از گراز دعوی شیری اعجب باشد ز شیر بیشه گرازی خصم و رقیب از نشیب رو به فرازند تو به نشیب ای عجب دوان ز فرازی چاره بیچارگان تو بودی و امروز درد دل خود به هیچ چاره نسازی دزد به کاخ تو اندر است و تو ابله خفته به غفلت درون بستر نازی دیده بدیدار و دست در خم زلفی لب به قدح گوش بر ترانه سازی قهقهه کبک نر نیوش و بخونش پنجه فرو کن نه کم ز طغرل و بازی رخت به غارت شدت کلاه به یغما تو پی پیرایه و سجاف و طرازی خفته عروست بر رقیب و تو غافل در پی تقدیم سور و حمل جهازی بی خبر از آن عروس شوخ شگرفی شیفته بر این عجوز زشت چغازی خیرگی و تیرگی رها کن از ایراک با دل بیدار و با دو دیده بازی بایدت اندر مصاف دشمن خونخوار باشی هشیار کار و زهره نبازی تیر چو بارد سهام زرین باری تیغ چو یازد حسام خونین یازی ای پسر بی گناه و کودک مسکین چند درین نار تفته سوزی و سازی غم مخور اینک که پایمرد تو باشد حامی اسلام شه مظفر غازی بار خدایی که بر زمانه صلا زد از در بخشندگی و بنده نوازی