شمارهٔ ۱۷۶

دیدم میان کوچه پیر لبو فروشی بار لبو نهاده پشت دراز گوشی می گفت گرم و داغ است شیرین لبوی قندی وافکند از این ترانه اندر جهان خروشی طفلان پی چغندر با جهد و سرعت اندر چون صوفیی قلندر دنبال دیگ جوشی ناگه درشکه خان از آن طرف گذر کرد خان اندر او نشسته با کر و فر و جوشی چرخ درشکه خر را غلطاند و بر زمین زد تا زانوان فرو شد دستش بلانه موشی پالان خر ز دوشش وارونه شد تو گفتی دستار باده نوشی است در بزم می فروشی پیر ستمگر آمد بگرفت گوش و دمش هنی نمود و هویی هشی کشید و هوشی چندان زدش که او را بر جا نماند دیگر نه شانه ای و پشتی نه گردنی نه دوشی ز آنجا که جز تحمل کاری نمی تواند با جابری ذلیلی با ناطقی خموشی مسکین الاغ می گفت ای پیر بی مروت دانستی ار ترا بود فرهنگ و عقل و هوشی جرم من اینکه هستم فرمان برو مطیعت ایکاش جای من بود یک استر چموشی