Ayrılık

A Adnan Metin
0 Altın Yaprak
Mevsim sonbahardı Ekim ayının başıydı henüz. Ayrılık zamanı gelmişti sessiz sedasız Bir hançer gibiydi namussuz ayrılık. Kanımızı akıtmadan yakmıştı canımızı. Yarıda bırakmıştı aşk denen heyecanımızı. Sen ağlıyordun, ben yanıyordum. Yanıyordu gözpınarlarım, yanıyordu yüreğim. Canım yanıyordu, ağlayamıyordum. Elimi tutmuştun bir ara gözlerime bakarak. Gözyaşlarını silmiştim hiç bir şey söylemeden. Çok şeyler söylemek istiyordum oysa , söyleyemiyordum. Ben de ağlamak istiyordum, ağlayamıyordum. Gözyaşlarının tuzu kalmıştı dudaklarımda ayrılırken. Elveda bile demedik birbirimize, içimizden yalvarırken. Sadece bakışmıştık. Ve Mevsim sonbahardı. Ekim ayının başıydı henüz. Ayrılmıştık. Bir çok sonbaharlar yaşadık her ikimizde. Daha dündü işte, yine karşılaştık. İkimizde başımızla selamlaştık. Yanımda kızım vardı, senin de eşin. Bir de bize haber taşıyan küçük kardeşin. Ben, öylece kalakaldım , ardınsıra bakarak. Şimdi döner! Şimdi döner derken, döndün. Göz ucuyla bana baktın. Çok net duydum söylediğini: ''Oğlum Adnan ! Yürüsene!'' Oğluydu O'nun ardından gelen o çocuk. Adı da benim adım . Baktığımı biliyordu. Kucağına aldı şöyle, öptükçe öpüyordu. ''Haydi baba!'' Dedi kızım . Bunu o da duymuştu. ''Tamam Zeynep'' Dediğimde gülümsemiş, Sanırım memnun olmuştu.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.