Bakır Bir Akşam

Bakır bir akşamdı ki bir adamın esrik cümlelerle ifadelenmiş bir söylev gibiydi kükremeleri , parkta . Esti ,yağdı, gürledi , Tecavüz sözleri arasından. Ağlamaklı bir kadın, Pusmuş gibiydi kalabalık arasında. Kocası mı sevgilisi miydi karşısındaki yelesiz aslan kesilen. Koştu kadın ardına bile bakmadan. Hâlâ kükrüyordu aslan bozması. Ki kadın çoktan yitmişti gözden. Adam : baktı ki dinleyen yok. Sustu sövüp siydikten sonra. Gitti kadının peşinden. Aynı bakır bir akşamdı ki Sevgi sözcükleri ile sarmalanmış iki sevgili İç içeydiler sanki. Gözleriyle sevişiyorlardı adeta. Eller sımsıkı, Yekvücut yürüyorlardı. Aldırmıyorlardı yabancı ve haset dolu suçlayıcı bakışlara. Küçük buselerle tatlandırıyorlardı aşklarını. Yittiler gözden el ele ve iç içe. Yine aynı bakır bir akşamdı ki parkta. Yeni yeni yürüyen bir çocuk. Koşuyordu baloncuya, ha düştü ha düşecek. Sevgi dolu bir el tuttu onu. Seçtiği kırmızı bir balon oldu ödülü Rüzgardaki yaprak gibi yürüyüşün. Ve yüzünde kocaman bir gülücük (Sanırım)Annenin ödülü olsa gerek. Ey bakır bir akşamı yaşayan ve yaşatan park ! Ne sevdalar başlamış,ne mutluluklar bitmiştir sende. Gülerken birisi şu bankta.Ağlıyordu başkası diğer yanda. Ne çok yalanlar söylenmiş, ne çok gerçekler çıkmıştır ortaya. Ey park! Sen var ya ! Yaşamın özetisin görene, Gördüğünü yorumlayabilene.