Yol Şarkıları'ndan

Kalpten ağır ne taşınır Yolların ruhu olan bu varlığımda? Dalgalar bütün bir denizi taşır Cılız adar gibi köpürerek Ben de öyle taşırım bu kalbi Bekleyen kıyılan yüzüme resmederek Aslında ne deniz vardır ne de kıyı Bir mavi sancıdır aklımızda çırpınan Her dalgasının ardından Neye karışacağını bilemez insan Sonsuz duvarı önünde boş hayatın Ard arda vurur denizsiz dalgalar Girdabın çizdiği koskocaman bir gül Ötekinde ölmenin soyut çiçeği Boş derinliklere çağırır beni İşvenin kine döndüğü bilinmezliğe Son bir umut dünyanın çağıltısı Sığınacağım varlık, tatlı nefesiyle zaman Bilindik tanrılarla tasarladığımız hayat Masalların dilinden öte olmayan yolculuklar Gölgesinde nesnelerin kıvandığı inanmak Özünüzü koruyan büyülü kabuk Belki büyü de değil, aşktan öte hakikat Her sözcüğe doğum kokusunu veren saflık o cömert tekne, o güneşsel hamur, O iyilik yosunu, tuzun yekpare dudağı Kabuğum nerde benim İçine sığınıp sonsuz türkümü çığırayım Götürsün onu akraba rüzgar Götürüp çarpsın dalgaların sedefine Hiç bilmeyeyim, yol nedir, yolculuk ne Hep aynı deniz olsun gözlerimde Düşünmeyeyim denizin kapılan hakkında Deliliktir böyle düşünmek Kalsın, Tanrı'nın ya da insanın umudu Artık her neyse, söz'le bölünmesin varlık Tek metafızik, denizde köpüren adar Çatılarda kiremitlerin sıralanışı Böyle olsun, yalvarırım size dalgalar Yollar evime götürsün beni artık Dilsizin duası, çolağın tokadıyla açılan Bir kapı yapacağım günahlarımdan Harika denizini sarmaşıkların Biricik imgem sayacağım Yeterince sözcük taşıyacak çünkü Sizin yeterince köpük taşımanız gibi Konuşmak için aşkın ağzından Konuşmak için kalbin tek ağırlığından.