Zamir

Tıknaz ömür. Bodur ay. Şubat gibi bir şey bu mutluluk öksüzü şöyle bir yalayıp geçer öylesine geçtiydi aklımdan adın, dönüp bakmadın. Baksaydın keşke işitseydin ki biri bizi kendisine benzetebilir isterse Benzedik benzeye birazcık kaldık, evet ben, sen, biz ona... tekil zamir sürüsü toplanmıştık dört harf bir fiskos civarına yayvanı yassısı ince bellisi kamburu; şirret çağ bağiçesindeki kadınsı balta gürültüsü kesilir. Kesilince büzülür çadırdan gece neye benzer o zaman baş başa kaldığımız birkaç soylu geveze vıdı vıdı bir ölü dille köşeli bir boşluğa eğilir anlatırız kim ölürken kimden daha güzeldi Bırak yarışmayı da kaldır başını seyret naylon tentelidir göğümüz bakılınca görülür: kıyamet taburu geçiyor samanyolundan sakalları var çocuklarının gün aşırı kırçıl güneşli uzun uzun saçları kirli yıldızlar Adamlar yay burcundan bir soluk ayrılmadı kadınlar kadın olmadı hiç gök yaylamızda cam gözü bakışları aydan da gerü bir şiveyle saplanırdı kâğıdın duygusuna yürek postamızda düşünce dergileri Dönüşte okumalı Mudanya'dan Silvan'a ağaçların ucun ucun kemirdiği kunduzu kemikleri ulu gönder, eti sancak sayılır kurutup yazdılardı kürkünü çıplak omuzlarına bir ağızdan yeşerip tek tek solduğumuzu orman ki şol tende kabuktan hatıradır