Bir Garip Kış Sabahı

Üsküdar’da bir başıma kaldım tutuklu gibi Deniz kirli, martılar yorgun, gök kapalı. Bir yağmur geldi martıları kopardı Tozlu mavilerle durgun bir sessizlikten Korka korka biraz da kızarak düşündüm Bu acı ne bu tutku neyin nesi Baktım ki ne o ne bu koca bir özlem Çekip gidebilirdim yapmadım ellerini öptüm Zaten nereye sorusunu yanıtlamadan gidemezdim Dünya o kadar dolu ki sandıklar çalı süpürgeleri Mutluluğa aday olmayan tek kişi yok Ama herkes parmağının ucuyla tutuyor dünyayı Tozlu resimler bıyıklar mutfak robotları Daha neler neler saymakla bitmez En iyisi ben buradan gideyim dedim Ey boşluğa ıslık çalan fabrika bacaları. Üsküdar’da bir başıma kaldım deli gibi Kötüydüm bir yere koyamadım kendimi..