Tahmîs-i Gazel-i Vâlî-i Âmidî

I Hayâl-i la‘li tâ kim dîde-i bî-hˇ âba düşmişdür Gözüm merdümleri bezm-i şarâb-ı nâba düşmişdür ‘Aceb sabr ü tahammül ma‘den-i sîmâba düşmişdür Yine ‘aks-ı ruh-ı dilber dil-i pür-tâba düşmişdür Sanursın pertev-i mehdür ki rûy-ı âba düşmişdür II ‘Adû-yı cân u dil gamzen mi ebrûlar mıdur yoksa Edîb-i fitne sâhirler mi câdûlar mıdur yoksa Şüküfte gülşen-i cennetde şebbûlar mıdur yoksa Dökülmüş ‘ârızun üstünde gîsûlar mıdur yoksa Ya sünbül sâyesidür pertev-i mehtâba düşmişdür III Sipihrün mezra‘ında kalmamış bir hûşe-çîn hergiz Ki tuhm-ı fitneden hâlî degül rûy-ı zemîn hergiz Bu mâtemhânede eksik degül âh u enîn hergiz Nesîm-i merhametle olmadı sâhil-nişîn hergiz Cihânda fülk-i ‘işret gûyiyâ girdâba düşmişdür IV Ne lâzım mübtelâ-yı ‘aşka dehrün gayr-ı âmâli Yeter sermâye-i ‘işret temâşâ-yı hat u hâli Nice âşüfte olmaz ‘âşık-ı mahzûnun ahvâli Degüldür bir nefes sevdâ-yı zülf-i yârdan hâli Dil-i pür-hûn anunçün böyle pîç ü tâba düşmişdür V Çemende meclis-i rindân sürûr-âmîz imiş bildüm Leb-i gül-reng-i sâkî bâdeden perhîz imiş bildüm Dil-i mahzûn-ı Âgâh inbisât-engîz imiş bildüm Bu şeb bezm-i harîfân neş’eden leb-rîz imiş bildüm Meger kim şi‘r-i Vâlî hâtır-ı ahbâba düşmişdür