شمارهٔ ۱۱۶۵
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
تو که پیش بی غمانی چو گل از نشاط خندان
رخ خود چو غنچه درهم چه کشی ز دردمندان
ز لب تو بی عنایت به کجا برم شکایت
که صدم جفاست از وی ز تو صدهزار چندان
چه کنم که درنگیرد به تو شمع برق آهی
که چو موم نرم سازد دل سخت تر ز سندان
به لب تو جای دندان که گمان برد ز تندی
چو مجال دیدن کس نبود چه جای دندان
تو بدین جمال و خوبی دل تنگ نیست جایت
که فرشته کس مقید نکند به کنج زندان
دل من به خودپسندی نکشد ز سجده ات سر
که فرشته دیو سازد سر کبر خودپسندان
نرسید دست اهلی به سهی قدان گل رخ
نرسد بدست کوته گل وصل سربلندان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş