شمارهٔ ۱۸۷
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
جور آن بت همه بر جان پریشان من است
سخت تر زان دل چون سنگ مگر جان من است
که گزیده ست بدندان لب لعلش که بر او
زخم دندان نه به اندازه دندان من است
در غم او همه کس مست و گریبان چاکند
از میان همه دستش به گریبان من است
عاقبت کار حریفان همه سامان بگرفت
آنچه سامان نپذیرد سر و سامان من است
دین عاشق به رضای دل معشوق بود
کفر اگر یار قبولش بود ایمان من است
غافل از حال من امشب مشو ای همسایه
که امشبم می کشد آن شمع که مهمان من است
امشب از گرمی مجلس جگر شمع بسوخت
وین نه از شور می از آتش پنهان من است
ابر رحمت به گنه شویی اهلی نرسد
چشم امید بدین دیده گریان من است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş