شمارهٔ ۱۸۷

کشد بهر وفا تا کی جفا دل چو دلبر کاش بودی بی وفا دل به جورش گر همه عمر آزماید ندارد دست از آن جور آزما دل به هر مویی دلی دارم تمنا که بر هر موی او بندم جدا دل بکش دست از جفای دل خدا را ننالد تا ز دستت بر خدا دل اگر جانان تویی جان را خوشا جان اگر دلبر تویی دل را خوشا دل تویی در دیده ی نمناک ما نور تویی در سینه ی غمناک ما دل ملامت کم کن ای ناصح که اینست کز آن دلبر که برد از دست ما دل در این کشور نخواهی دید ازین پس به دست هیچ کس در هیچ جا دل رفیق از دیده ام دل در بلا ماند بود از دیده آری در بلا دل اگر دل را نبودی ره نما چشم نبودی در بلاها مبتلا دل