شمارهٔ ۲۱۱
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
نوروز من از طلعت چون ماه تو عید است
نوروز بدین طلعت فیروز که دیده ست
پیش آر قدح ساقی و بردار سر خم
بگشای در عیش که دست تو کلید است
در صیدگه عشق به فتراک ببندتد
هر صید که در خون دل خود نطپیده ست
باشد که تو خود رحم کنی ورنه جهانی
سودای تو پختند و به جایی نرسیده ست
چون غنچه دلم فاش کند روز قیامت
زان جامه که پوشیده ز دست تو دریده ست
فرهاد که جان داد به تلخی پی شیرین
یک ذره ازین چاشنی ما نچشیده ست
تنها نکشد داغ ملامت دل اهلی
کس نیست که از عشق تو داغی نکشیده ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş