شمارهٔ ۲۱۱
ق قاسم انوار
0
Altın Yaprak
دیدمش دوش که سرمست و خرامان می رفت
جام بر کف طرف مجلس مستان می رفت
باده در دست و غزل خوان و عجب عربده جوی
از نهان خانه واجب سوی امکان می رفت
سخن از روی دل افروز به مردم می گفت
قصه ای از شکن زلف پریشان می رفت
کس نداند صفت لطف خرامیدن او
آب حیوان که به سرچشمه انسان می رفت
آن چنان پادشهی نزد گدایان درش
من نگویم به چه تمکین و چه سامان می رفت
چون من آن شیوه رفتار و ملاحت دیدم
اشک خونین ز دل و دیده به دامان می رفت
قاسم از پای در افتاد چو دید آن شه را
کز سراپرده کان جانب اعیان می رفت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş