شمارهٔ ۲۷۷
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
همچو چنگ افغان من بی زخم بیدادی نخاست
تا رگ جان از تو نخراشید فریادی نخاست
پیش من باد است آهی کاین حریفان می کشند
ناله جان سوز هرگز از دل شادی نخاست
مادر ایام چندانک آدمی می پرورد
از کنار آدمی هرگز پریزادی نخاست
از نیاز ما اسیران همچو سرو آزاده اند
چون تو در گلزار خوبی سرو آزادی نخاست
خود گرفتم در چمن شمشاد خیزد همچو تو
چون رخ خوب تو هرگز گل ز شمشادی نخاست
نام جان بخشت که برد ای خسرو شیرین دهن
کز پس هر سنگ در کوی تو فرهادی نخاست
بر درت اهلی نشست و خاست از مردم برید
بی قدت یک لحظه گر بنشست بی بادی نخاست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş