شمارهٔ ۳۵
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
آن کعبه ی جان سوی خود می خواند از یاری مرا
ای گریه در خون جگر آلوده نگذاری مرا
بودم من ای خورشید رخ در خاک خواری ذره وش
برداشتی از خاک ره با این همه خواری مرا
من چون سگ کوی توام خواهی بخوان خواهی بران
کز خشم اگر رانی گهی از لطف بازآری مرا
ساقی چو نرگس پیش تو چون سر بر آرم من ز شرم
کز ساغر لطف و کرم شرمنده می داری مرا
چون شیشه گر خونم خوری شادم کزین خون ریختن
بوی محبت می دمد با آنکه خون خواری مرا
محوم من ای خورشید رخ اهلی صفت در مهر تو
زان در حساب عاشقان یک ذره نشماری مرا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş