شمارهٔ ۳۵

اشترقت فی القلب نور العشق نارا کالسراج ان نور العشق فی قلبی سراج فی الزجاج دلبرا نی کشور جانم به عشقت داده باج عشق سلطان است اگر هر ملک می گیرد خراج بنده سلطان عشقم کش گدای خاکراه پادشاهان را به خواری می کشد از تخت عاج عقل با عشق ای برادر می نیامیزد به هم آب کی با آتش سوزنده یابد امتزاج با حقارت ننگری بر ما که رندیم و گدا خسروان را ما گدایان تخت می بخشیم و تاج حاجیا بر کعبه مقصود کی ره می بری از بیابانی که ناپیداست در وی میر حاج راهرو را هر قدم با راهبر در رهروی رای روی راستی باید نه در رای اعوجاج محتسب گر می فروشان را به سنگ فتنه زد نبت کرم سالم لاز الها الله النتاج باده گر گاهی به محتاجان کرامت می کنی ساقیا ساغر تو را پیوسته دارد احتیاج