شمارهٔ ۳۷۷

اگر ز کین کشی ام غم ز خشم و کینم نیست ز رشک غیر می سوزم که تاب اینم نیست یکی به کفر خوش است و یکی به دین شادست من از خیال تو پروای کفر و دینم نیست نشان پای سگان تو گلستان من است به غیر ازین ز دو عالم گلی زمینم نیست کدام شب که نه دست دعاست بر فلکم کدام روز که بر خاک ره جبینم نیست به غیر ناله چو مجنون نماند هم نفسم به جز سگان درت هیچ هم نشینم نیست ز طوف کوی تو پروای جنتم نبود ز دیدن تو نظر سوی حور عینم نیست نظر به گنج زر از گریه کی کنم اهلی کدام گنج که در کنج آستینم نیست آیینه است دوست گرت رشک غیر ازوست در غیر او مبین که نبیند به غیر دوست ای شهسوار حسن تو چوگان ز زلف ساز کافتاده در ره از سرما صدهزار گوست در قبضه مراد تو باشد اگر مرا یک مشت استخوان چو کمان است زیر پوست گاهی نگه کنی به من ای آروزی جان لیکن نه آن نگه که مرا از تو آرزوست مژگان خون چکان من است این به گرد چشم یا سرخ بید هر طرفی بر کنار جوست اهلی غزال مشک فشانی است کلک تو کز نافه های او همه آفاق مشکبوست