غزل شمارهٔ ۳۷۷

امشب ز ساز مینا گرم است جای مطرب کوک است قلقل می با نغمه های مطرب دریوزه چشم داریم از کاسه های طنبور درحق ما بلند است دست دعای مطرب صد رنگ آه حسرت پیچیده ایم در دل این ناز و آن نیاز است از ما به پای مطرب کیفیت بم و زیر مفهوم انجمن نیست در پرده تا چه باشد منظور رای مطرب زان چهره عرقناک حیران حرف و صوتیم هرجاست تر صدایی دارد حیای مطرب شور لب تو ما را نگذاشت در دل خاک آتش به نیستان زد آخر هوای مطرب با محرمان عیشند بیگانگان ساقی وز درد بی نصیبند ناآشنای مطرب هرچند واسرایند صد ره ترانه جاه از نی بلند گردید شور نوای مطرب تا ما خموش بودیم شوق تو بی نفس بود این اغنیا ندارند فیض غنای مطرب عذر دماغ مستان مسموع هیچکس نیست یارب که گیسوی چنگ افتد به پای مطرب قانون به زخمه نازان دف از تپانجه خندان بر ساز ما فتاده ست یکسر بلای مطرب بیدل که رحم می کرد بر سخت جانی ما ناخن اگر نمی بود زورآزمای مطرب