شمارهٔ ۳۷۹

تو را صد خوبی و بر هر یکی صد دیده حیرانت مرا یک جان و می خواهم شوم صد بار قربانت قیامت در صباح حشر باشد وه چه حال است این که در هر صبح برخیزد قیامت از گریبانت به خونخواهی عنانت را که گیرد آفتاب من عجب گر روز محشر هم رسد دستی به دامانت که باشم من که در سر باشدم سودای وصل تو سگ کویم سری دارم فدای پای دربانت بود شیرین تر از جان تلخی مرگم دم مردن اگر پیش نظر باشد مرا لب های خندانت سرم بادا فدای خاک پای شهسوار خود مرا جانی بود آن هم فدای دردمندانت به چشمت ای کمان ابرو نگه گر می کند آهو به هر مو می خورد خاری ز ناوک های مژگانت دل اهلی به نور عشق آبادان کن ای گردون که خاک ره شمارد گنج های ملک ویرانت