شمارهٔ ۴۸۴

زان پری ما را دل دیوانه رسوا می کند این چه رسوایی است این دیوانه با ما می کند ای که می گویی ز افغان چند غوغا می کنی من خموشم عشق او در سینه غوغا می کند یار پروای شهیدان محبت کی کند صدهزاران کشته است آنجا که پروا می کند تا بسوزد خرمن صبر مرا آن شهسوار نعل اسبش آتشی از سنگ پیدا می کند لعل آن شیرین دهان را خنده هم در چاشنی است قطع جانم آن لب شیرین نه تنها می کند اضطراب من چو مرغ بسمل او را خوش بود من به خون می غلتم و آن مه تماشا می کند همچو آهو می رمند از عاشقان خوبان شهر اهلی از این غم چو مجنون رو به صحرا می کند