شمارهٔ ۵۸۷
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
ای کرده چشمت عالمی مست از شراب ناز خود
یک جرعه ای بر ما فشان از نرگس غماز خود
هرگز چه دانی حال من کز حسن و نازت چو نبود
چون کس ندیدی در جهان هرگز نگویم راز خود
از بیم خوی نازکت شب ها که افغان می کنم
از جنگ و غوغای سگان کم می کنم آواز خود
هرچند کز دود دلم هر مو زبان حال شد
گر سوزم از غیرت به کس هرگز نگویم راز خود
ای طایر اقبال اگر بر خاک اهلی بگذری
بنشین که مرغ روح او بازآید از پرواز خود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş