غزل شمارهٔ ۵۸۷

دیریست تا ز دست غمت جان نمی بریم وقتست کز وصال تو جانی بپروریم نه نه چه جای وصل که ما را ز روزگار این مایه بس که یاد تو در خاطر آوریم آن چتر سلطنت که تو در سر کشیده ای در سایه تو هم نگذارد که بنگریم عیدیست هر به ماهی اگر ابروی ترا همچون هلال عید ببینیم و بگذریم روزی به بزم و مجلس ما در نیامدی تا بنگری که بی تو چه خونابه میخوریم احول ما کجاست دبیری که بشنود تا نامه می نویسد و ما جامه می دریم از ما کسی به هیچ مسلمان خبر نکرد کامروز مدتیست که در بند کافریم ناز ترا کجاست خریدار به ز ما کان را بهر بها که تو گویی همی خریم هر روز رنج ما ز فراقت بتر شود ایدون گمان بری تو که هر روز بهتریم گوشی بما نداشته ای هیچ بار و ما در گوش کرده حلقه و چون حلقه بر دریم ما را اگر چه صد سخن تلخ گفته ای با یاد گفتهای تو در شهد و شکریم صد شب گریستیم ز هجرت چو اوحدی باشد که با وصال تو روزی به سر بریم