شمارهٔ ۵۹۰

یارم به چوگان باختن چون رو به میدان می نهد از هرکه خواهد گوی سر گردن چه چوگان می نهد چون غنچه دل پر داغ شد از خنده آن نوگلم یک لطف ظاهر می کند صد داغ پنهان می نهد ظلمی که چشمش می کند جای هزار افغان بود مهر خموشی بر لبم آن لعل خندان می نهد هرچند چشم مست او استاد سحر و غمزه است بالای استاد ابرویش از غمزه دکان می نهد گردون که خون عاشقان بی مزد و بی منت بریخت خوش باش کآخر خون ما مزدش به دامان می نهد از چشم ساقی هر طرف مستان به خون غلتیده اند این فتنه ها خود می کند بر چرخ تاوان می نهد اهلی چو یاد آمد مرا آهوی چشم آن پری مجنون صفت جان از تنم رو در بیابان می نهد