شمارهٔ ۶۷۷
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
هر کس که بدان سرو قباپوش نشیند
سودا زده برخیزد و مدهوش نشیند
از گرد میفشان به رخ آن کاکل مشکین
ترسم که غباری به بناگوش نشیند
شهباز ترا صید شود طرفه غزالی
کش مرغ سعادت به سر دوش نشیند
گر بو برد از مستی عشق تو فرشته
در حلقه رندان قدح نوش نشیند
از سر بنهد سرو سهی ناز جوانی
گر پیش تو ای سرو قباپوش نشیند
در اشک خودم غرقه که سودای تو یک دم
نگذاشت که دیگ دلم از جوش نشیند
اهلی لب از اوصاف گل خویش چه بندی
حیف که مرغی چو تو خاموش نشیند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş