شمارهٔ ۸۱
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
پای بوس آن بت سنگین دل یاقوت لب
آرزو دارم شبی تا روز و روزی تا به شب
مردم از شوق لبش تا کی ادب دارم نگاه
می روم گستاخ پیش و می کنم ترک ادب
کس مهل پیش من بیمار ای همدم مباد
نام او ناگه برم بی اختیار از تاب تب
من که عمرم رفت بر باد و به جانان زنده ام
مانده ام در روی او بی خود همی مانم عجب
روزی هرکس به قدر بخت باشد لاجرم
سنگ بیدادم زند نخلی کزو جویم رطب
خلق گویند آب حیوان عمر جاویدان دهد
باری ای آب بقا کشتی تو ما را در طلب
گرچه می گویند خلقی نام این مجنون به یار
خوش بود اهلی شنیدن تازی از لفظ عرب
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş