شمارهٔ ۸۶

ا اهلی شیرازی
0 Altın Yaprak
باز از بویت دل پژمرده در نشوو نماست معجز عیسا که می گویند بوی آشناست مردم از این رفتن و باز آمدن بنشین دمی کان چنین بالا به هر شکلی که می بینم بلاست گر قدت سروست گلشن جنت بود ور رخت آیینه است آیینه گیتی نماست تیره بختم یار از آن یک ذره با من تیره است ورنه آن خورشید با ذرات عالم در صفاست گر وفایی می کنی ما را مکش از جور خویش کانچه پیش دیگران جورست پیش ما وفاست کوی تو شب تا به روز از برق آهی روشن است روشن است ای شمع من کین روشنایی از کجاست خسته تیغ بلا نا کشتنش از رحم نیست رحمتی گرمی کنی تیغی بزن کامش رواست خاک کویترا بآب چشم خود گل کرده ام گر کسی آنجا فتد عیب تو نبود جرم ماست از خیال طاق ابرویت که محراب دل است اهلی سرگشته روز و شب به محراب دعاست

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.