شمارهٔ ۸۷۳

مرو از دیده چو برق و بمن زار ببخش بارها سوخته یی خرمنم انبار ببخش شرف صحبت گل محو کند زشتی خار نیکی خود نگر و جرم من خوار ببخش کرد دل میل تو و دیده بود اشک افشان هرچه دل کرد بدین دیده خونبار ببخش گر سر نامه گشایی بودش باد بهار بگشا سنبل و صد نافه تاتار ببخش حاجتم از شکرستان لبت حاصل کن نیست خود حاجت گفتن که چه مقدار ببخش عاقبت جان نبرد هرکه غم عشق گزید ای اجل بگذر و مارا بغم یار ببخش گر چو شمع سحرت باد دهد مژده دوست حاصل زندگی خویش بیک بار ببخش چون بمیخانه رسی از سر و دستار مگو بلکه در پای قدح نه سرو دستار ببخش گر نبخشی بنکویان بد اهلی ساقی به پشیمانی رندان گنهکار ببخش