Ben Ezelde Işkuñı Cândan Tevellâ İtmişem

Ben ezelde ışkuñı cândan tevellâ itmişem Tâ ebed uş senden artuhdan teberrâ itmişem Her kişi bir nesne ider bu cihânda ârzû Ben saña kul olmagı senden temennâ itmişem Bir nazar kıldugı-çun gayre bu ter-dâmen gözüm Kara dürtüp yüzine ben anı rüsvâ itmişem Can lebüñ sırrında bir şîrîn-haber virdi baña Ben anı gör kim ne lutf-ıla mü’eddâ itmişem Sini görmekde gözümüñ ayni insâniyyetin Sen bilürsin gerçi ayruhdan muammâ itmişem Gayb nakşı-y-ıla her-dem müntakış ola diyü Göñlümüñ âyînesini uş musaffâ itmişem Rabbi ernî didüm-ise bir tecellî-çün n’ola Göñlümi ol nûra çün kim Tûr-ı Sînâ itmişem Ol güher yolına kim görinmez itmege nisâr Altunı lal-i mezâb-ıla muhallâ itmişem Bu vücûd-ısa aramızdaki olmışdur hicâb Uş anı yoluña virmege müheyyâ itmişem Yüregümüñ odına bir fath-i bâb ola diyü Gözlerümüñ yaşını gör nice deryâ itmişem Kadr ü câh u mâl ü mülk ü haşmetinden dünyanuñ Çünki fânidür bu göñlümi teberra itmişem Mümkin ola mı ki idem bu hâk-dâna iltifât Ben ki bin kez Kuds gül-zârın temâşâ itmişem Oldugum-çun yüzüñüñ mihrine şeb-nem bigi mahv Adumuñ yirin serâdan uş «üreyyâ itmişem Ikd ider her bî-haber har-mühreyi gûher diyü Nakdümüñ ben ıkdını lü’lü-yi lâlâ itmişem Her fasîhüñ sözidür lillâhi derr ü kâ’il N’irede kim Ahmedînüñ şirin imlâ itmişem