Bî-bekâdur Bu Menzil İy Ahbâb

Bî-bekâdur bu menzil iy ahbâb Fe’ttekûl’l-lâhe yâ ûli’l-el-bâb Kopdı kaht-ı vefâ vü bu müşkil Ki bulınmaz bu kahta fethü’l-bâb Olma ahdine garre dünyânuñ Sadıku’l-kavl ola dime kezzâb Beni sîr-âb ide dime cihân Sanıban bu serâbı sen sîr-âb Dünyadan kes taallukı ki oldur Senüñ-ile Hak arasında hicâb Saña senlik-durur ikâb u belâ Ki oldı âfet ukâba perr-i ukâb Senligi terk it ki rûşen ide Göñlüñi şule-i ileyh-i me’âb Zîr ü bâlâ ne varsa oldur bes Ki yakîn mihr nûrıdur meh-tâb Hâcetüñ andan isde ki ide saña Feth-i bâb ol Müfettihü’l-Ebvâb Ger dilerseñ ki ide günâhuñı mahv Tevbe it “innehü Hüve’t-Tevvâb” Nefsi ko ki olmaya işüñde hatâ Akla uy ta ki re’yüñ ola savâb Ekdügüñ dâneyi nedür bil kim Cev-be-cev idilür senüñle hisâb Dünyada tâat it ki ukbîde Görmeyesin ki “keyfe kâne ikâb” Utan andan ki anuñ katında-durur Ne ki var zerre zerre ilm-i kitâb Düriş anlardan ol ki vasfı olaruñ Geldi “tûbâ lehüm ve hüsnü me’âb” Olma câhına dünyanuñ garre Ki karâr almadın döner dolâb Ne assı olmah emel evi mamûr Çünki ola serâ-yı ömr harâb Dünya kalmaz kimesneye ne gerek Pes anuñ-çun bu kamu renc ü azâb N’oldı gör Şâsb kanı Nîrem ü Sâm Kandadur Zal ü Rüstem ü Sührâb Hulefâ n’oldı ya mülûk-ı Acem “Ehleke’d-dehr ûlâ’ike’l-ahzâb” Taht u tâcı koyup bu sultânlar Uş yaturlar çüriyü taht-ı türâb Sür göñülden bu dünyanuñ mihrin Koma kim büt-gede ola mihrâb Tîz bitür hayr işi kılma direng Ki ider gitmege bu ömr şitâb Yigid-iken ibâdet it senden Ne gele çünki gide ahd-i şebâb Zikrini komagıl dilüñden anuñ Ki aña ider kamu rücûc u iyâb Dane ekmezsen itme dahla tamac Amel itmezseñ umma hîç sevâb Kurı yayı ki şirkdür ider ol Tâatuñı “bikîatin keserâb” Her ne bâb-ıla ki Ahmedî söyler Sözi hikmet olur u faslı hitâb Üşbu resm-ile yanmaya oda ûd Üşbu sâza iñilemeye rebâb Sözde anuñ bigiyem diyene di kim Nice bülbül bigi ide nagme gurâb Oldur ol kuş ki şâh-ı sidre aña Dâm-durur yolında iy ashâb